تبلیغات





سیاره زحل

دسته بندی: سیارات،
296 بازدید

سیاره زحل

ماموریتهای عبور از کنار زحل که با پایونیر2،ویجر1 و ویجر 2 انجام گرفت،اطلاعات سرشاری در اختیار ما گذاشت که تحلیل آنها مستلزم سالها وقت است. در اینجا ، به اجمال نگاهی خواهیم داشت به برخی اکتشافات محسور کننده ای که این کاوشگر ها عمل آورده اند .ابتدا بهتر است آنچه را پیش از ارسال کاوشگر ها به فضا میدانسته ایم ،بررسی کنیم .این دانسته ها واقعیت هایی اند که هنوز هم برای رصد هایی که شما به عمل میاورید مناسب است. زحل به علت حلقه ی آشکاری که دارد زیباترین سیارات است.گردش زحل در مدار خود تقریبا سی سال طول میکشد: یعنی،حرکت ظاهری زحل از میان برج های دایره البروج بسیار کند است. با کمک تلسکوپ های آماتوری سال های بسیاری طول میکشد تا کجی محور چرخش زحل (تقریبا 27درجه) معلوم شود؛ زیرا طی یک دوره تقریبا 14ساله ما سمت بالای حلقه های آن را می بینیم، سپس در حدود یک سال به نظر می رسد که این حلقه ها "لبه –نما" شده اند وبعد از آن منظره ای از زیر حلقه ها می بینیم. در سال 1966 وبار دیگر در سال 1980 حلقه ها به صورت لبه-نما دیده شدند، که با تلسکوپ های معمولی دیده نمی شدند ، زیرا بسیار نازکند (ضخامت آن ها حدود 50 متر است).اما این حلقه ها ساختار عمودی دارند که در آن بعضی ذرات موجود در بعضی نواحی از سطح متوسط بالا می آیند و در نواحی دیگر زیر سطح متوسط می روند؛ به طوری که عمق آن ها به 1Km می رسد.


ادامه مطلب
0 نظر
27 تیر 1392
امتیاز: 1 2 3 4 5
Telesmic

سیاره نپتون

دسته بندی: سیارات،
368 بازدید

سیاره نپتون

کشف اورانوس انگیزه رصد آن سیاره و حرکت مداریش را پدید آورد. بنابر قوانین کپلر، اگر اورانوس تنها سیاره ای می بود که خورشید را دور می زد، مدار آن یک بیضی می شد و اورانوس در امتداد این مدار چنان حرکت می کرد که در زمان های مساوی سطوح مساوی جاروب کند. اما اورانوس تنها سیاره در منظومه شمسی نیست و هر سیاره دیگری حرکت آن را دستخوش اختلال (آشفنگی گرانشی) می کند. جمع جبری این اختلال ها به صورت انحراف هایی در موضع واقعی اورانوس، البته در مقایسه با وضع مفروضی که سیارات دیگر وجود نداشته باشند، ظاهر می شود. آنچه انتظار داریم فقط این نیست، بلکه انحراف کلی را می توان با محاسبه تک تک انحراف ها به کمک قوانین جاذبه نیوتون پیشگویی کرد.

وقتی اختلال های همه سیارات شناخته شده محاسبه شد و تصحیحات ضروری دیگری درباره آن ها به عمل آمد، باز هم میزان انحراف اورانوس از موضع پیشگویی شده بسیار زیادتر بود و این گمان قوت گرفت که باید شیء دیگری این اختلال را پدید آورده باشد. برای دو اخترشناس، یکی جان آدامز انگلیسی و دیگری ژوزف لووریه فرانسوی، مستقل از یکدیگر، این سؤال مطرح شد "این شیء باید کجا باشد و چه جرمی باید داشته باشد تا اختلال های غیرمنتظره مشاهده شده در اورانوس را ایجاد کند؟" آنان با فرض اینکه سیاره ناشناخته ای در منظومه شمسی وجود دارد و این سیاره مانند سیارات دیگر تابع قانون جاذبه است، محتمل ترین محل را محاسبه کردند. پیشگویی های آن ها هر دو تقریبا یکسان بود. هر دو درصدد درآمدند تا یک اخترشناس رصدی را برای یافتن این سیاره جدید ترغیب کنند. آدامز در کمبریج ناکام ماند، اما درخواست لووریه با پاسخ مثبت یوهان گرتفرید گاله از رصدخانه برلین مواجه شد؛ گاله در نخستین شب جستجویش سیاره جدید را یافت. جای این سیاره کمتر از یک درجه با محلی که آدامز و لووریه پیشگویی کرده بودند تفاوت داشت. این کشف که در 23 سپتامبر سال 1846 تحقق یافت، یکی از مهم ترین پیروزی های اخترشناسی تا آن زمان به شمار می رفت ، زیرا مهر تأیید دیگری بر توصیف جاذبه عمومی نیوتون می گذاشت و ارزش پیشگویی کردن آن را به اثبات می رساند.


ادامه مطلب
0 نظر
21 تیر 1392
امتیاز: 1 2 3 4 5
Telesmic

سیاره اورانوس

دسته بندی: سیارات،
270 بازدید

سیاره اورانوس

اورانوس که نامش از رب النوعی گرفته شده است که از خائوس (آشوب) برخاست و تجسم آسمان شد، از قدر ظاهری 5.7 است از این رو به دشواری بسیار در شرایط مساعد می‌توان آن را با چشم برهنه دید. کم سویی آن معلول فاصله زیادش، هم از خورشید است که بر آن نور میافکند و هم از زمین که از آن رویت می‌شود.

اورانوس در آسمان همان مسیری را می پیماید که سیارات دیگر می پیمایند، اما حرکت ظاهری آن نسبتا کند است و هر گردش آن به دور خورشید تقریبا در 84 سال تمام می‌کند. حرکت آن از افق غربی زمین به جانب افق شرقی در حدود 4 درجه در هر سال است.

این سیاره شباهت زیادی به سیارات بزرگ دیگر، مشتری و زحل و زمین دارد. جو آن به احتمال زیاد متشکل است از آمیزه ای آمونیاک، متان و هیدروژن. درصد آمونیاک در قیاس با متان و خاصه هیدروژن نسبتا کم است.

اورانوس درتلسکوپ به سبب وفور متان، قرصی به سبز رنگ به چشم می آید. گه گاه لکه های سفیدی بر سطح سیاره پدیدار می‌شود.این لکه ها برای تعیین دوره تناوب مفیدند. این سیاره هفتمین سیاره از خورشید و سومین سیاره مشتری گون است.

عکس های بسیار خوبی که با بالون بی سرنشین استارتوسکوپ Π گرفته شد . یخ بودن اورانوس و نیز تیرگی کناره ای در ان را نشان داد . بر این عکس ها هیچ علائم نواری پایداری مشاهده نشد . ولی تصویر هایی که به وسیله ویجر2 و تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده حاکی از وجود ساختاری نواری ، شبیه مشتری و زحل ، در اورانوس است .


ادامه مطلب
0 نظر
13 تیر 1392
امتیاز: 1 2 3 4 5
Telesmic

سیاره مشتری

دسته بندی: سیارات،
433 بازدید

سیاره مشتری

همراه با زحل، اورانوس و نپتون، مشتری یکی از غول­های گازی منظومه شمسی است. جرم آن به تنهایی دو برابر و نیم مجموع دیگر سیارات است. جرم داخلی آن را عمدتاً هیدروژن (71%) و هلیوم (24%) تشکیل می­دهد و 5% باقی­مانده به عناصر سنگین­تر اختصاص دارد. از اینرو ترکیبات آن همچنان شبیه سحابی خورشیدی­ای است که از آن ساخته شد. جالب است بدانید اگر مشتری جرم بیشتری داشت، قطر آن عملاً کاهش می­یافت، بنابراین حجم آن حداکثر حجمی است که یک سیاره با این ترکیبات می­تواند داشته باشد.

مشتری،زحل ،اورانوس و نپتون گروه سیارات بزرگ را تشکیل می دهند که به خاطر حجم های عظیم،جرم های بزرگ و چگالی های کم شان متمایزاند. مشتری از همه ی سیارات حجیم تر است: می تواند در حجمی که اشغال کرده است همه ی سیارات دیگر را جای دهد.جرم آن نیز عظیم است.سیصد کره به سنگینی زمین لازم است تا با مشتری موازنه کند.

چه می بینیم؟

با چشم برهنه.مشتری به چشم برهنه چو شی ءِ پرنور زرد رنگی می آید که به کندی از برج های دوازده گانه ی منطقه البروج می گذرد و در اندکی و در اندکی کمتر از 12 سال یک دور کامل را می پیماید.

تنها یک ستاره وجود دارد که در روشنی بر مشتری فزونی دارد و آن شعرای یمانی است و تنها سیاره ی زهره و گاه سیاره ی مریخ است که از او پر نور تر اند.مشتری تقریبا شش ماه از سال،هرشب به صورت سیاره ای دخشان در پهنه ی ستارگان دیده می شود.


ادامه مطلب
0 نظر
7 تیر 1392
امتیاز: 1 2 3 4 5
Telesmic
logo-samandehi